Przeprowadzasz recenzje dla czasopisma komputerowego, lub serwisu internetowego o tematyce komputerowej? Świetnie… Prześlij nam dziś swoje zgłoszenie poprzez formularz kontaktowy.

Zasilacze Magnus G11 zbudowane są zgodnie ze specyfikacją ATX12V v1.3 i ErP Lot 6, dzięki czemu nadają się również do starszych konfiguracji. Układ pasywnego PFC umożliwia korzystanie ze standardowych zasilaczy UPS. W skład serii Magnus G11 wchodzą trzy modele o mocy 400W, 500W i 600W.

Za chłodzenie odpowiada cichy wentylator o średnicy 120mm. W zależności od obciążenia zasilacza wentylator będzie pracował w zakresie od 600 do 1500 obrotów na minutę. Wersja 400W wyposażona jest w jedno złącze PCI-E 6-pin, natomiast wersje 500W i 600W posiadają jedno rozłączaną wtyczkę PEG 8-pin (6+2) i jedno PCI-E 6-pin. Cztery złącza Serial-ATA przygotowane są do rosnącej popularności tego standardu. Zasilacze Magnus objęte są gwarancją na okres 24 miesięcy.

Seria Maximus M11 powstała zgodnie z najnowszą specyfikacją ATX12V v2.31, posiada aktywne PFC, oraz spełnia wymogi ErP Lot6. Zasilacze te dostępne są w wersjach 400W, 500W i 600W. Jednostki te pokryte są specjalna odporną powłoką RoughTEC. Dzięki temu Maximus charakteryzuje się podwyższoną odpornością na zarysowania i nie pozostają na nim odciski palców. Ciekawostką jest zastosowanie jednej linię +12V o wysokiej wydajności prądowej. Pozwala to uwolnić pełną moc twojego procesora i karty graficznej nawet podczas podkręcania.

Za chłodzenie serii Maximus odpowiada cichy wentylator USF 140mm z systemem kontroli NeoSilent z ceramicznym łożyskiem nowej generacji CeraTEC. Okablowania zostało opracowane dla najnowszych podzespołach włączając w to zaawansowane karty graficzne, procesory, dyski SSD i płyty główne. Wystarczająca długość przewodów umożliwia montaż zasilaczy MAXIMUS zarówno na górze jak i na dole obudowy komputerowej. Na tą serię producent udziela 36 miesięcy gwarancji.

Obie serie wyposażone są technologię GuardTEC, w którego skład wchodzą zabezpieczenia OCP (nadprądowe), OTP (przed przegrzaniem), SCP (przeciwzwarciowe), OVP (nadnapięciowe), OPP (przeciw przeciążeniowe), SIP (przed prądami udarowymi), UVP (przed zbyt niskim napięciem), NLO (przed brakiem obciążenia).

Zasilacze już teraz dostępne są w sprzedaży. Producent wycenił zasilacze w następujący sposób: Magnus G11-400W (99,00 zł), Magnus G11-500W (139,00 zł), Magnus G11-600W (189,00 zł), Maximus M11-400W (239,00 zł), Maximus M11-500W (269,00 zł), Maximus M11-400W (299,00 zł). Podane ceny zawierają 23% VAT.

1. Przyjemniejsza praca
Na komfort pracy przy komputerze wpływa wiele czynników. Najważniejszym jest poziom hałasu. Niski poziom hałasu (tak zwana błoga cisza) pozwala na wydajną i przyjemną pracę możesz skończyć ją szybciej, a resztę czasu poświęcić na to co lubisz robić najbardziej. Dobry zasilacz może zapewnić Ci komfortową pracę przy komputerze i pozwolić skoncentrować się na tym co naprawdę ważne.

Dzięki cichemu zasilaczowi możesz również do woli oddać się swobodnej rozrywce, podczas gdy reszta rodziny może spokojnie zasnąć w pobliżu włączonego komputera. Zapamiętaj, że wybierając odpowiedni zasilacz możesz zapewnić sobie i swoim bliskim wyższy komfort życia.

2. Bezpieczeństwo
Podczas codziennej pracy, twój zasilacz musi sprostać nieustannym zakłóceniom prądu. Każde z tych zakłóceń może spowodować poważną awarię komputera i utratę efektów twojej pracy. Zwłaszcza ta druga strata jest często bolesna i trudna do oszacowania. To właśnie dlatego warto wybrać dobry, niezawodny zasilacz.

Zasilacz taki posiada zabezpieczenia przed większością zakłóceń występujących w sieci: przeciw zwarciowe (SCP), przed zbyt wysokim prądem (OCP), zbyt wysokim (OVP) i zbyt niskim napięciem (UVP) i chwilowymi zanikami napięcia (SVS). Dodatkowo wyposażone są w zabezpieczenia przed przeciążeniem (OLP), przegrzaniem (OTP). Dzięki takiemu zestawowi zabezpieczeń nowoczesne zasilacze zapewniają lepszą ochronę przez zakłóceniami z sieci elektrycznej. Nie ryzykuj! Już dziś zadbaj o bezpieczeństwo swojego komputera.

3. Większe oszczędności
Jeżeli płacenie rachunków za prąd nie należy do Twoich obowiązków, to pewnie nie wiesz, że koszt energii elektrycznej zużywanej przez komputer może sięgać znacznie ponad 500 PLN na rok. Już niewielki wzrost sprawności zasilacza przekłada się na niższe rachunki za prąd.

Najnowsza generacja zasilaczy posiada ponad 80% sprawność. Jeżeli twój komputer często jest włączony, to zakup tak wydajnego zasilacza pozwoli zaoszczędzić nawet do 200 PLN rocznie, w porównaniu do starych zasilaczy! Pisząc bardziej obrazowo zakup zasilacza zwróci się po dwóch, trzech latach.

4. Ochrona środowiska
Czy wiesz, że starsza generacja zasilaczy zawiera wiele trujących i rakotwórczych substancji? Problem był na tyle poważny, że w 2002 roku Unia Europejska uchwaliła dyrektywę WEEE 2002/96/WE zakazującą wyrzucanie urządzeń elektronicznych.

W tym samym roku uchwalono też dyrektywę rohs 2002/95/WE, która zakazuje, po 1 lipca 2006 sprzedaży urządzeń zawierających substancje toksyczne takie jak ołów, rtęć, kadm, chrom VI, polibromowego difenylu ipolibromowego eteru fenylowego. Zadbaj o środowisko naturalne i już teraz wybierz zasilacz zgodny z RoHS. Pomożesz chronić środowisko w jakim żyjemy i w jakim żyć będą przyszłe pokolenia.

5. Długowieczność
Pomyśl o tym jak o dobrej inwestycji. Podstawowa różnica pomiędzy zasilaczami wysokiej klasy, a produktami nie markowymi to ich żywotność. Zależy ona od jakości części użytych do wykonania zasilacza. W przypadku nierzetelnych producentów wiele ważnych dla bezpieczeństwa części zastępowanych jest kawałkiem drutu!

O konsekwencjach zakupu tego typu zasilaczy przekonało się boleśnie już ponad połowa użytkowników komputerów. Nie dość, że tanie zasilacze częściej ulegają awariom, to często uszkadzają przy okazji inne części w komputerze (najczęściej dyski twarde z zawartością prac magisterskich).Dobre zasilacze działają o kilka lat dłużej i… Bezpieczniej. Nawet jeżeli ulegają awarii to w większości wypadków odchodzą spokojnie, bez fajerwerków.

Wielu użytkowników nie traktuje jednak sprawy doboru odpowiedniego zasilacza zbyte poważnie. Zapewne dzieje się tak, ponieważ zakup lepszego (niekoniecznie droższego) zasilacza nie powoduje zwiększenia wydajności ani nie wzbogaca (zazwyczaj) komputera o jakiekolwiek dodatkowe właściwości*. Prawda jednak jest taka, że zasilacz jest niezwykle istotną częścią komputera jako że każda inna część jest utrzymywana właśnie przez niego przy „życiu”.

Dodatkowo zasilacze z wyższej półki zapewniają komponentom długie i bezawaryjne działanie. Z drugiej strony większość awarii i problemów z użytkowaniem sprzętu wynika z używania  przeciążonych lub niskiej jakości zasilaczy. Dla przykładu używanie niewłaściwych zasilaczy jest sprawcą większości przypadkowych resetów, zawieszeń lub błędów przy wyświetlaniu obrazu.

Wiedząc jak ważny jest zasilacz, warto przy zakupie wszystkich komponentów zastanowić się który zasilacz będzie najlepszy dla składanej przez nas jednostki (mowa oczywiście o komputerach stacjonarnych). Dobór zasilacza nie sprowadza się jednak tylko i wyłącznie do szukania zasilacza z większą ilością watów/amper na tabliczce znamionowej, ale o tym w dalszej części.

Rodzaje zasilaczy komputerowych i normy (standardy)
Podobnie jak przy płytach głównych jak i obudowach komputerowych, również w przypadku zasilaczy, liczą się standardy, rozmiar, rodzaje i ilość wtyczek, tabliczka znamionowa jak i wiele innych rzeczy. Często nawet wydające się nieistotnymi różnice pomiędzy modelami, de facto okazują się być na tyle ważne, że mogą zaważyć na tym czy zasilacz będzie elementem o którym można zapomnieć na długie lata, czy powodem niestabilności i problemów z komputerem w którym jest zainstalowany.

Specyfikacjc budowy zasilaczy
Chociaż do dnia dzisiejszego gdzieniegdzie używa się jeszcze specyfikacji AT, to niewątpliwie zasilacze te bez dwóch zdań odeszły już w niepamięć. Dlatego zajmiemy się specyfikacją,  która jest zdecydowanie bardziej na czasie – normą ATX   A tak dokładniej to nowszymi rewizjami normy ATX, ponieważ w tym momencie normy w wersjach poniżej 2.03 również powoli przestają być stosowane przez producentów.

Główne różnice pomiędzy normami AT i ATX:

1. ATX dostarcza dodatkową linię +3.3V
2. ATX używa pojedynczej wtyczki ATX12V 20-pin do połączenia z płytą główną (lub wtyczki 24-pin w nowszych wersjach, ale tak naprawdę jest to 20-pin +4 ekstra)
3. ATX umożliwia wyłączanie komputera za pomocą tzw. przycisku „soft-off” (naciskamy przycisk na obudowie i nie powoduje to natychmiastowego odcięcia zasilania, lecz np. inicjacje procedury zamykającej system operacyjny)

ATX12V
Norma ATX12V jest w tej chwili prawdopodobnie najważniejszą z norm przy dokonywaniu wyboru zasilacza. Istnieje kilka różnych wersji tej normy, przy czym różnice pomiędzy nimi potrafią być drastyczne. Dla przykładu norma v1.0 dodała do pierwotnego standardu obsługę wtyczki ATX12V dostarczającego dodatkowe napięcie +12V w celu zapewnienia odpowiedniej ilości prądu dostarczanego do procesora, oraz 6-pin wtyczkę zapewniającą dodatkowe zasilanie na liniach +3.3V oraz +5V. Wersja ATX12V v1.3 dodała natomiast do powyższej obsługę standardu SATA (15-pin).

Kolejną bardzo ważna rewizją była wersja 2.0, która wprowadziła zmianę standardu zasilania płyty głównej, zmieniając ilość pin głównej wtyczki zasilającej płytę z 20 na 24 pin oraz usuwając przy okazji dodatkowy, wprowadzony wcześniej, wtyczkę AUX 6-pin. Dodatkowo wersja 2.0 wyznaczyła limit dla poszczególnych linii zasilania +12V (+12V zostało podzielone na dwie linie: +12V1 i +12V2). W późniejszym czasie ATX12V v2.1 i v2.2 podniosło wymagania co do sprawności i wymusiło kilka innych zmian. Wszystkie zasilacze spełniające normę ATX12V posiadają te same wymiary jak te narzucone przez standard ATX.

EPS12V, SFX12V i inne
Standard EPS12V oprócz standardowej, dodanej przez ATX12V, wtyczki wymusza również posiadanie złącza 8-pin do zasilania procesora. (Nota: nie jest to jedyna różnica pomiędzy ww. standardami, ale dla większości komputerów PC, zastosowane proszczenie jest jak najbardziej wystarczające). Norma EPS12V została  początkowo przewidziana dla rozwiązań serwerowych, ale rosnąca ilość hi-end’owych rozwiązań w świecie biurkowych PC spowodowała zaadaptowanie tego standardu do płyt głównych i zasilaczy, które dostępne są dla przeciętnego klienta.

Small Form Factor (SFF – Standard dla małych PC)
określenie używane do określenia pokaźnej grupy mniejszych zasilaczy komputerowych, takich jak SFX12V (SFX to również SFF), CFX12V (Compact Form Factor – zasilacze kompaktowe), LFX12V (Low Profile Form Factor – zasilacze nisko-profilowe) oraz TFX12V (Thin Form Factor – zasilacze wąskie). Podsumowując SFF określą grupą zasilaczy, które są mniejsze rozmiarowo niż standard ATX.

O czym warto pamiętać przy zakupie zasilacza?
Większość z nas, przy wyborze właściwego dla siebie zasilacza, kieruje się głównie jednym parametrem – jego mocą. Oceniamy więc, zazwyczaj, zasilacze patrząc jedynie na ten parametr. Jak się jednak okazuje, w żadnym wypadku nie jest to właściwe postępowanie przy wyborze optymalnego dla naszej jednostki zasilacza. Dlaczego ? O tym w dalszej części tej sekcji.

Moc Maksymalna
Zasilacze standardowo rozróżniane są (czy to pomiędzy poszczególnymi modelami danej serii, czy ogólnie rzecz biorąc) przy pomocy dodawania do ich oznaczenia maksymalnej mocy jaką są w stanie oddać. Wartość ta nie stanowi tylko liczby samej w sobie, ale daje nam również jako takie (zakładając, że producent zasilacza jest godnym zaufania) pojęcie na temat tego ile i jakiego rodzaju urządzeń dany zasilacz jest w stanie poprawnie zasilić.

Jakkolwiek, wartość określona przez moc maksymalną nie jest w stanie powiedzieć nam czy produkt będzie w stanie dać radę zasilić naszą jednostkę. Dzieje się tak dlatego, że moc maksymalna dzielona jest odpowiednio na każdą z linii zasilających. Na dzień dzisiejszy najważniejszym napięciem zasilającym komputer jest +12V. Są z niego zasilane karty graficzne, procesory etc. Zgodnie z najnowszymi trendami zasilacz musi umożliwić obciążenie ww. linii co najmniej 18 amperami(A), 24A przy karcie graficznej ze średniej półki oraz 34A jeżeli mamy do czynienia z kartami graficznym spiętymi w Sli/Crossfire.

Oczywiście, obciążalności, które przed momentem zostały wymienione dotyczą łącznej obciążalności wszystkich linii +12V, która zazwyczaj jest podana na tabliczce znamionowej zasilacza i niekoniecznie stanowi sumę obciążalności poszczególnych linii +12V. Na przykład: zasilacz posiada dwie linie +12V – +12V1:18A oraz +12V2:16A – po dodaniu obciążalności tych linii otrzymujemy 34A, jednak nie jest to jednoznaczne z łączną obciążalnością linii +12V, bo ta może wynosić np. 30A i warto ją sprawdzić na tabliczce znamionowej.

Jeżeli zamierzasz, drogi Kliencie, zainstalować karty spinając je w SLI/Crossfire, upewnij się, że linia(e) +12V są w stanie być obciążone 34A. Warto zauważyć, że rożne zasilacze, są różnie oznaczane – na jednych, będziesz mógł odczytać maksymalny amperaż (liczbę amper [A]) dla poszczególnych linii +12V, na innych łączny amperaż linii +12V, a na jeszcze innych moc maksymalną (n.p. 396W, co daje 396W/12V = 33A).

Moc ciągła i szczytowa
Moc ciągła i szczytowa – czyli dwie zupełnie różne od siebie dane. Moc ciągła mówi nam ile zasilacz może oddać wat przez dowolnie długi czas w określonych warunkach (np. przy temperaturze 25 czy 40 stopni Celsjusza), natomiast moc szczytowa wyznacza wartość mocy jaką zasilacz może oddać przez krótki (np. 15 sekundowy) okres czasu.

Wtyki, wtyczki, złącza … czyli jedno i to samo
Wtyczki jakie oferuje dany zasilacz określają nam jasno, jakie typy urządzeń mogą zostać do niego podłączone. Dlatego też bardzo ważne jest aby dobrać zasilacz w taki sposób aby wtyki (ich rodzaj i liczba) odpowiadały złączom jakie posiadają urządzenia, które mają zostać podłączone.

Główna wtyczka umożliwiająca podłączenie płyty głównej oraz wtyczka umożliwiająca podłączenie dodatkowego zasilania dla procesora. Główna wtyczka jest używana do zasilania płyty głównej. Wyróżniamy dwa rodzaje złącz: 20 i 24-pinowe. Tak jak to zostało opisane w poprzedniej sekcji 24-pinowe złącze zostało zaimplementowane wraz ze specyfikacją ATX12V v2.0 i na dzień dzisiejszy praktycznie wszystkie sprzedawane płyty główne posiadają właśnie taki standard. Przy okazji warto wspomnieć, że większość płyt głównych które posiadają złącze 24-pin będzie działać również po odpowiednim podłączeniu wtyczki 20-pinowej.

Dodatkowo, aby zapewnić współpracę ze starszymi płytami głównymi (20-pinowe gniazdo), część zasilaczy oferuje rozłączany 24-pinowy konektor, tak aby podłączyć tylko 20-pin, a pozostałą 4-pinową część pozostawić niepodłączoną (WAŻNE: Należy jednak pamiętać, że ta 4-pinowa pozostała część nie jest w żadnym wypadku równoznaczna z 4-pinowym dodatkowym zasilaniem procesora, które to posiada dwa przewody żółte i dwa czarne!). Warto również wspomnieć, że istnieją przejściówki umożliwiające podłączenie 24-pinowego złącza do płyty z 20 pinami.

Oprócz opisanego powyżej złącza występuje również popularne w nowoczesnych płytach głównych złącze 4 lub 8 pin, które umożliwia dodatkowe zasilenie procesora. Jeżeli posiadamy złącze 8-pin, w przypadku wielu płyt głównych, możemy podpiąć do niego wtyk 4-pin wkładając końcówkę w odpowiednią jego część.

Występujące przejściówki: 20-pin -> 24-pin , 4-pin -> 8-pin, 24-pin -> 20-pin, 8-pin -> 4-pin.

Powyżej opisane wtyki stanowią tylko jedną część jakże różnorodnego okablowania dostarczanego z zasilaczami. Oprócz nich występują również przewody zasilające: FDD (a.k.a. mały Molex), PCI-E 6-pin, PEG 8-pin, Molex 4-pin (HDD, napędy optyczne, wentylatory, katody i masa innego sprzętu), SATA oraz czasami 3 lub 4-pin złącza dla wentylatorów (najczęściej obroty sterowane są wtedy przez zasilacz).

Molex 4-pin (a.k.a. Molex) – bardzo dobrze wszystkim znane z czterema pinami, niemal prostokątne złącze. Umożliwia podłączenie dysków IDE, napędów optycznych starszego typu, części wentylatorów, katod, kontrolerów obrotów i wielu innych podzespołów.

Floppy 4-pin (FDD) – używane do podłączania stacji dyskietek (4-pin).

PCI-Express 6-pin używane są do podłączania kart graficznych wymagających dodatkowego zasilania(rzadko zdarzały się karty umożliwiające podłączenie przez 4-pin molex) (6-pin).

PEG 8-pin jest standardem wtyczek i gniazd używanych przez najnowsze i bardzo wymagające karty graficzne (8-pin). Bardzo często występuje w postaci rozłączanej wtyczki PEG 8-pin / PCI-E 6-pin.

Serial-ATA to złącze używane przez dyski twarde nowej generacji – Serial-ATA (15-pin).

Spotykane przejściówki: Molex 4-pin -> PCI-E 6-pin, Molex 4-pin -> Floppy 4-pin, Molex 4-pin -> S-ATA,  S-ATA -> Molex 4-pin, PCI-E 6-pin -> PEG 8-pin, Molex 4-pin -> PEG 8-pin , Molex 4-pin -> Molex 3pin (wentylatorowe), rozgałęźniki wszelkie rodzaju.

Przy zakupie upewnij się, że zasilacz który chcesz nabyć posiada odpowiednie rodzaje i ilość złącz. Natomiast w przypadku, gdy dokonałeś już zakupu a ilość lub rodzaj wtyczek okazały się niewłaściwie pamiętaj, że zawsze możesz spróbować rozwiązać problem
rozgałęziaczami lub przejściówkami.

Układ PFC
PFC (Współczynnik Korekcji Mocy) jest to technika, która umożliwia przeciwdziałanie niechcianym efektom powodowanym przez ładunki elektryczne (moc reaktywna), które sprawiają, że współczynnik mocy (PF) – współczynnik, który jest ułamkiem w mianowniku posiadającym moc aktywną (jaka faktycznie jest od dawna), natomiast w liczniku moc pozorną (napięcie razy natężenie – VA – tzw. woltoampery). Warto nadmienić, że tylko moc czynna tak naprawdę się liczy, ponieważ to ona zdolna jest do „wykonywania” pracy. Tak więc, podsumowując, im wyższy współczynnik PF (Power Factor), tym zasilacz jest w stanie lepiej przetworzyć prąd wejściowy w użyteczną moc.

Dla użytkowników domowych (gospodarstwa domowe, firmy) opłata pobierana przez dostawcę energii wyliczana jest na podstawie mocy czynnej (tylko fabryki rozliczane są na podstawie mocy biernej-pozornej), tak więc wartość PF nie wpływa bezpośrednio na rachunki za pobraną energię elektryczną. Nie jest jednak powiedziane, że PF się nie liczy. Dlaczego ? Ponieważ patrząc na problem PF szerzej, okazuje się, że im lepszy tym współczynnik tym mniejsze straty mocy, a tym samym mniejsze zamieszczenie środowiska!

Dlatego też, zgodnie z dyrektywą UE wprowadzono układy PFC, który mają jak najbardziej zbliżać ten współczynnik do 1. I tak dla pasywnego PFC wartości PF wahają się pomiędzy 0,60 a 0,80, natomiast dla aktywnego między 0,95 a 0,99. Różnice jak widać są dość pokaźne, dlatego warto wyposażyć się w nowoczesny zasilacz z aktywnym PFC. Warto chronić środowisko. Sprawność zasilacza

Sprawność to również bardzo ważna sprawa, która w przeciwieństwie do PFC bezpośrednio przekłada się na rachunki jakimi obarcza nas dostawca energii elektrycznej. Dlaczego tak się dzieje ? Otóż sprawa jest bardzo prosta – sprawność zasilacza (wyrażana  najczęściej w procentach) określa nam jak dużo energii pobranej z gniazdka przekształcane jest w energię, którą następnie pobiera nasz komputer, a ile w energię cieplną (która nomen omen potrzebna jest nam np. w lecie jak dziura w płocie).

Przykład: Załóżmy, że mamy komputer, który pobiera 300W mocy. Zasilacz o sprawności 85% pobierze z sieci 353 waty, natomiast zasilacz starszego typu o sprawności rzędu 70% pobierze 428W. Różnica to około 75W. Łatwo zauważyć, że te 75W po 13 godzinach i 20 minutach da dodatkową 1kWh na rachunku. Jeżeli komputer pracuje codziennie przez ten czas, to po miesiącu daje to około 30kWh więcej. Warto zauważyć, że te 30kWh „poszło w powietrze” – dogrzało miejsce w którym pracuje komputer.

Dodatkowo wartymi uwagi zaletami posiadania zasilacza o wysokiej sprawności jest to, że mniej wydzielanego ciepła pozwala na niższe obroty wentylatora. To z kolei zapewnia cichszą pracę zasilacza, oraz mniej wydzielanego ciepła. Dodatkowo niższa temperatura wewnątrz zasilacza, to również dłuższa i bezawaryjna praca zasilacza.

Wentylacja
Żaden aktualnie produkowany zasilacz, nie posiada 100-procentowej sprawności. Oznacza to, że powstałą podczas pracy energię cieplną należy rozproszyć. Do tego celu służą systemy zbudowane z radiatorów oraz jednego lub więcej wentylatorów (za wyjątkiem zasilaczy pasywnych, które przystosowane są do pracy w wyższych temperaturach oraz dodatkowo używają obudowy jako dodatkowego radiatora).

Hałas
Obniżenie hałasu powstającego przy pracy urządzeń elektronicznych zawsze stanowiło duże wyzwanie. Dlatego też producenci zasilaczy, starają się używać jak najlepszych i najnowocześniejszych rozwiązań aby zredukować go do minimum. Używane są duże (np. 12cm) wentylatory o niskich prędkościach obrotowych (RPM – revolutions per minute) regulowanych dodatkowo przez monitorowanie obciążenia lub temperatury, rozbudowane radiatory, oraz inne systemy mające zapewnić jak najmniej dB.

Tak jak wcześniej zostało to wspomniane, występują również zasilacze pasywne w których jedynym hałasem jest ten powodowany
przez elektronikę zawartą w obudowie zasilacza. Niestety jednak ze względu na ograniczone możliwości rozproszenia powstałego ciepła, również moc takich zasilaczy jest mocno ograniczona (chociaż tak naprawdę nowoczesne jednostki zasilające są w stanie sprostać naprawdę wymagającym konfiguracjom).

Na chwilę obecną przyszłością w dziedzinie obniżania poziomu hałasu będzie zastosowanie systemu logiki rozmytej, oraz zmiana zasilania wentylatorów z tradycyjnego sterowania wysokością napięcia na system PWM.

Odpinane kable
Systemów odpinanych kabli jest wiele, jak wielu jest producentów. Wszystkie te systemy łączy jednak jedno – możliwość wybrania które przewody będą na potrzebne przy podłączaniu podzespołów, a które mogą pozostać w pudełku (najczęściej za wyjątkiem wiązki zasilającej, idącej do płyty głównej, której potrzebuje praktycznie każdy użytkownik).

Pierwszą, bezapelacyjną zaletą posiadania zasilacza z odpinanymi kablami jest nienaganny porządek panujący w obudowie. Jak  bardzo jest on ważny wie każdy kto musiał dokonywać zmian, w czasami dość ciasnej, obudowie. Porządek ten niesie jednak ze sobą jeszcze jedną jakże ważną zaletę – umożliwienie bezproblemowego przepływu powietrza, a co za tym idzie lepsze chłodzenie (cichsze lub bardziej wydajne). Istnieją również systemy umożliwiające  spinanie kabli – najczęściej oparte na opaskach rzepowych. Co prawda kable w dalszym ciągu znajdują się w obudowie, ale nie leżą już „byle gdzie” i nie zajmują tyle miejsca.

Wsparcie dla SLI/Crossfire
Komputery, wyposażone w systemy SLI lub Crossfire, zazwyczaj wymagają więcej mocy, ponieważ muszą zasilić dwie lub więcej kart graficznych – najczęściej hi-end’owych kart, które jak wiemy znaczne zasoby mocy. Dlatego też, wiele zasilaczy sygnowanych jest znaczkiem SLI lub Crossfire ready. Oznacza to, że dany zasilacz spełnia wymagania stawiane jednostkom które mają być w stanie bezproblemowo zasilić takie wielo-kartowy komputer. Jeżeli posiadasz SLI lub Crossfire, warto się zastanowić nad zmianą zasilacza na taki z certyfikatem. Warto, aczkolwiek nie zawsze jest to konieczność, ze względu na to, iż wiele doskonałych zasilaczy z najwyższej półki, nie posiada certyfikatu, natomiast bezproblemowo radzi sobie z takim sprzętem, nierzadko zostawiając jeszcze spory zapas mocy.

Zabezpieczenia
Specyfikacja ATX wymusza na producentach zasilaczy stosowanie szeregu zabezpieczeń, nawet jeżeli ten nie umieszcza takiej informacji na opakowaniu. Do tych zabezpieczeń należą:

OCP (Zabezpieczenie nadprądowe) – aktywuje się kiedy obciążenie poszczególnych obwód jest większe niż ustalony limit w rezultacie dezaktywując zasilacz

OTP (Zabezpieczenie przed przegrzaniem) – uruchamia się kiedy temperatura w zasilaczu wzrośnie do niebezpiecznego poziomu. Gdy temperatura spadnie zasilacz może być ponownie używany. Zawsze dbaj o dobrą wentylację wnętrza komputera co najmniej jednym wentylatorem wtłaczającym chłodne powietrze, najlepiej 120mm lub większym.

SCP (Zabezpieczenie przeciwzwarciowe) – układ zabezpiecza zasilacz przed uszkodzeniami spowodowanymi przez zwarcie odłączając zasilacz gdy wykryje na wyjściu opór mniejszy niż 0,1Ω.

OVP (Zabezpieczenie nadnapięciowe) – jest uruchamiane kiedy napięcie w układach zasilacza jest zbyt wysokie I zasilacz jest dezaktywowany.

OPP (Zabezpieczenie przeciw przeciążeniowe) – jest aktywowane w momencie kiedy zapotrzebowanie mocy znamionowej jest wyższe niż podana moc szczytowa. Może się to zdarzyć, kiedy moc zasilacza jest niedopasowana do zapotrzebowania komponentów.

SIP (Zabezpieczenie przed prądami udarowymi) – chroni zasilacz przez nagłymi impulsami o wysokiej energii pochodzącymi z sieci energetycznej i szeregu obciążeń indukcyjnych pracujących w okolicy komputera.

UVP (Zabezpieczenie przed zbyt niskim napięciem) – zabezpieczenie to uruchamiane jest kiedy napięcie w obwodach spadnie poniżej ustalonej wartości. W takim przypadku zasilacz zostanie automatycznie dezaktywowany.

NLO (Zabezpieczenie przed brakiem obciążenia) – system ten umożliwia włączenie i prawidłowe działanie zasilacza nawet kiedy nie jest on obciążony na wyjściach.

Zgodnie ze specyfikacją ATX tylko cześć zabezpieczeń z jakimi można się spotkać w zasilaczach komputerowych jest wymagana. Pozostałe zabezpieczenia są rekomendowane i tylko od producenta zależy czy znajdą się one w zasilaczu.

Zabezpieczenie UVP – Under Voltage Protection zabezpiecza przed zbyt niskim napięciem na liniach wyjściowych. Jest spotykane znacznie rzadziej niż OVP, ponieważ zbyt niskie napięcie nie uszkadza zasilanych podzespołów, może jednak wpłynąć negatywnie na ich stabilność.

Zabezpieczenie OCP – Over Current Protection zabezpiecza przed zbyt wysokim prądem na linii. Zapobiega przeciążeniu stabilizatora, co mogłoby spowodować uszkodzenie zasilacza. Zabezpieczenie to wymagane jest przez normę ATX12V

Zabezpieczenie OLP – Over Load Protection to zabezpieczenie zasilacza przed przeciążeniem (nie ograniczając się do poszczególnych linii). Spotykamy także inną nazwę tego zabezpieczenia – OPP – Over Power Protection.

Zabezpieczenie OTP – Over Temperature Protection zabezpiecza przed przegrzaniem zasilacza, często związane jest z OLP. Zabezpieczenie to wymagane jest przez normę ATX12V.

Zabezpieczenie OVP – Over Voltage Protection jest to zabezpieczenie wymagane przez normę ATX12V. Zabezpiecza ono przed zbyt wysokim napięciem na linii wyjściowej i uszkodzeniem zasilanych podzespołów.

Zabezpieczenie SCP – Short Circuit Protection jest to zabezpieczenie przeciwzwarciowe, po wykryciu zwarcia odłącza zasilacz. Jako zwarcie przyjmuje się opór mniejszy niż 0,1Ω. Każdy zasilacz musi posiadać to zabezpieczenie.

Zabezpieczenie IOVP – Input Over Voltage Protection zabezpiecza zasilacz przed zbyt wysokim napięciem wejściowym. Stosowane jest głównie w zasilaczach z manualnym przełącznikiem napięcia sieciowego.

Zabezpieczenie IUVP – Input Under Voltage Protection zabezpiecza zasilacz przed zbyt niskim napięciem wejściowym. Stosowane jest głównie w zasilaczach z manualnym przełącznikiem napięcia sieciowego.

Warto pamiętać o tym, że w zasilaczach NeoTEC występują wszystkie opisane powyżej zabezpieczenia. Wiemy, że na bezpieczeństwie nie można oszczędzać!

Zapraszamy do fomularza kontaktowego

Poniżej odnośniki do zdjęć w różnych rozdzielczościach:

1024×1024 – iPad	320×480 – iPhone	1920×1080
1600×1024	1366×768	1280×720
1280×1024	1024×768	1024×600
800×600	1920×1200

W tej chwili możemy napisać jedynie, że będą to dwie serie zasilaczy. Pierwsza z nich to nowa wersja obecnej na rynku serii atrakcyjnych cenowo zasilaczy NeoTEC Magnus. Zasilacze te mają konkurować na rynku z budżetowymi konstrukcjami innych producentów poprzez oferowanie lepszej stabilności napięć, niższego poziomu hałasu oraz legendarnej dla marki NeoTEC niezawodności.

Druga seria zasilaczy NeoTEC będzie nowym wcieleniem serii Maximus, dzięki której zasilacze NeoTEC stały się popularne w całym kraju. Więcej informacji na temat NeoTEC Maximus już za kilka dni…

Prawda jest taka, że komputery cierpią na więcej problemów związanych z przegrzewaniem się, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Zarówno stabilność jak i szybkość działania Twojego komputera może zostać zachwiana przez ciepło kumulujące się we wnętrzu obudowy cały czas skraca jego żywotność, powodując błędy systemu, obniżając wydajność, lub po prostu zawieszając go. Nawet, jeżeli Twój komputer wydaje się działać prawidłowo, to prawdopodobnie i tak zawiesi się, jeżeli zrobi się cieplej.

Wiemy, że najprościej za wszystkie dziwne sytuacje jest obwiniać „Ich”. (Wiadomo, kogo mamy na myśli). Ale jeżeli rzeczywiście ciepło jest przyczyną to, czemu nie spróbować rozwiązać tego problemu na własną rękę?

Fakt ten zachęcił nas do napisania krótkiego poradnika, co można zrobić, aby pokonać ciepło panoszące się w obudowie Twojego komputera.

Czynniki zewnętrzne
Czyli to co możesz zmienić w otoczeniu komputera:

Wybierz odpowiednie otoczenie. Może być to tak ważne jak wybranie właściwego środowiska dla rozwoju dziecka. Oto, czego potrzebuje każdy PC: miejsce jak najbliżej podłogi (ciepło się wznosi), usytuowanie jak najbardziej na północ, w zacienionym pokoju, lub przynajmniej tam gdzie słońce świeci tylko rano. W pomieszczeniu komputer postaw przy wewnętrznej ścianie, jak najdalej od grzejników i innych urządzeń emitujących ciepło.

Przestrzeń do oddychania. Jeżeli Twoja obudowa stoi w zamkniętym biurku, lub w ciasnym kącie, musisz umieścić ją gdzieś indziej, albo przynajmniej zapewnić jej stały przepływ chłodnego powietrza. Nie blokuj też nigdy wlotów powietrza w obudowie (zwykle usytuowane są one z przodu), kładąc coś przed nimi.

Wentyluj pokój komputerowy. Nie znaczy to koniecznie, że musisz skierować na niego specjalne nawiewy. Owszem, sprawią one, że będzie przyjemnie chłodno (zwłaszcza w lecie), ponieważ ruch powietrza pomaga odparowywać wilgoć z twojej skóry – jednak skoro komputer się nie poci, wycelowanie w niego wentylatora nie wiele pomoże. Co można za to zrobić? Należy ustawić wentylatory tak, aby zasysały powietrze z najchłodniejszego miejsca i wypychały gorące powietrze na zewnątrz.

Poprawne oświetlenie. Pozbądź się gorących halogenowych lamp, które działają zazwyczaj z poborem mocy 300 – 500 wat i generują olbrzymie ilości ciepła, to samo zrób z żarówkami starego typu. Najlepszym rozwiązaniem jest kupno energooszczędnych żarówek nowego typu (tych białych). Nie dość, że zużywają mniej prądu to dodatkowo grzeją się o niebo mniej.

Wyłącz komputer, gdy go nie używasz! Dla niektórych ludzi rozwiązanie to nie będzie działało; oni po prostu potrzebują działać na komputerze cały czas. Jednak dla większości z nas to rozwiązanie będzie równie skuteczne, co i proste.

Czynniki wewnętrzne
Czyli wszystko to, co możesz zmienić we wnętrzu swojego PC. Być może, że jest to jeszcze ważniejsze niż zmiana jego otoczenia.

Wyczyść swój system. Warstwa kurzu pokrywająca części elektroniczne znacznie pogarsza wymianę ciepła, powodując jeszcze większą ilość problemów. Im więcej kurzu w obudowie, tym bardziej odbije się to na stabilności Twojego systemu. Pamiętaj: raz to za mało. Jeżeli marzysz o bezawaryjnej pracy, to musisz regularnie czyścić swój komputer. UWAGA! Przed czyszczeniem, koniecznie wyłącz go z prądu, i złap ręką metalowego uziemionego przedmiotu, ładunek statyczny, który może przeskoczyć przy dotknięciu podzespołów komputera może uszkodzić ich strukturę (uwaga na RAM i CPU).

Dodaj lub wymień wentylatory na lepsze.

Twoja obudowa powinna być przygotowana na montaż dodatkowych 8cm wentylatorów na łożyskach, które są łatwo dostępne na rynku. Poprawi to znacznie przepływ powietrza w obudowie (patrz pkt 3).

Większość płyt głównych pozwala na sprawdzenie temperatury procesora, jeśli się przegrzewa, zaczyna zwalniać i pracować niestabilnie. W takiej sytuacji konieczna staje się wymiana systemu chłodzącego na wydajniejszy (lepszy radiator, pasta termoprzewodząca). Poza tym, przy nieprawidłowym chłodzeniu, skróceniu ulega żywotność wszystkich podzespołów komputera.

Sprawa jest szczególnie ważna w przypadku twardych dysków, które są niezmiernie wrażliwe na podwyższoną temperaturę! Jeśli Twój dysk nie jest chłodzony radiatorem, lub wentylatorem, zadbaj chociaż o dobrą cyrkulację powietrza. Niektóre obudowy mają gotowe mocowanie przygotowane do montażu tego wentylatora. W przypadku, kiedy jest to nie możliwe należy zaopatrzyć obudowę w układ chłodzący, montowany w zatokę 5.25″.

Ostatnim elementem, który może okazać się zbawieniem dla wydajności naszego komputera jest wentylator montowany w zasilaczu. Wyrzuca on ciepło generowane przez procesor, mostek północny i kartę graficzną, co zapobiega zbędnemu ogrzewaniu okolic tych wrażliwych komponentów.

Obudowa musi mieć odpowiednią wentylację. Praktycznie rzecz biorąc, chodzi o to, by chłodne powietrze wlatywało z przodu obudowy, blisko dna, a było wydalane tylną jej częścią. Dodatkowe wentylatory, to dobry początek! Następnie, upewnij się, że nic nie blokuje przepływu powietrza. Spróbuj związać kable i przewody, tak by nie przeszkadzały; jeśli zaistnieje taka potrzeba, rozważ nabycie okrągłych kabli do dysków twardych i napędów, zamiast tych szerokich i płaskich. Pamiętaj: jeśli w Twoim przypadku miejsce wlotu powietrza jest zablokowane, będziesz miał trudności ze stworzeniem prawidłowej wentylacji.

Ustaw prawidłowo wygaszacz ekranu i opcje zasilania. Tak długo jak system zajmuje się obliczaniem grafiki, wygaszacz ekranu, używa niemal pełnej mocy obliczeniowej (i wydzielał tyleż samo ciepła). Wygaszacz ekranu powinien być „czarnym ekranem”. W ciągu 20 min. Odpoczynku, system zaoszczędzi dużo prądu, oraz znacznie „ostygnie”. Dodatkowo możesz pozwolić przejść systemowi w stan uśpienia lub spoczynku, który znacznie przedłuży żywotność sprzętu.

Oszczędność czasu i pieniędzy
Oto, czego tak naprawdę chcemy. Obojętnie, czy chodzi o wyeliminowanie uciążliwej niestabilności systemu, czy przedłużenie żywotności sprzętu, odrobina wysiłku włożona w jego chłodzenie, z pewnością się opłaci! Uwierz nam, niezależnie od Twoich umiejętności i doświadczenia, większość zaprezentowanych tu pomysłów jest szybka, łatwa i bezbolesna w realizacji. A co najważniejsze przynosi masę satysfakcji…